Vrij ongezellig

"Maar zie het zo meid, nu ben je wel weer lekker vrijgezel." Opbeurende woorden van een gevatte buitenstaander, duidelijk zelf ook vrijgezel. Op de één of andere manier denken mensen dat de staat van 'vrijgezel zijn' met een soort euforische feest- en flirtgezindheid komt. Een leuke staat, een staat om van te genieten. Met het risico om nou heel vrijgezel Nederland tegen me in het harnas te jagen, het is natuurlijk een dikke vette leugen.
Het begint al bij het concept van vrijgezel. Als je vrijgezel bent dan is je relatie kapot, of heb je er nog nooit eentje gehad. En dat is in beide gevallen zielig, of je had liefde maar bent die verloren, of je hebt nog nooit liefde gevonden. Het hele doel van het relatieloos zijn is uiteindelijk weer aan de man (of vrouw) te komen. Ik heb nog nooit een vrijgezel horen zeggen; "nou, ik geniet hier zo van, ik denk dat ik nooit meer een relatie of liefde wil, veel te ingewikkeld allemaal". Dit met uitzondering natuurlijk van de mensen die in een emotionele opwelling zeggen dat ze 'nooit meer verliefd willen worden'.
Daarnaast komt vrijgezel zijn met allerlei verplichtingen. Heb je ooit een typische vrijgezel gezien die niet 'spontaan, gezellig en flirterig' is? Vast wel, maar de vrijgezellen die niet elke avond in de kroeg staan geven we vaak ook weinig kans op het vinden van de grote liefde.Sterker nog, vaak krijgen deze vrijgezellen een 'afgekeurd' label, we vinden dat deze vrijgezellen; a) niet over hun ex heen zijn b) geen zelfvertrouwen hebben en derhalve niet aantrekkelijk zijn ("want iemand moet eerst van zichzelf kunnen houden voordat hij van iemand anders kan houden", sprak de therapeut) c) saai zijn d) een combinatie van alle voorgaande factoren. Dit komt allemaal voort uit de smoesjes en excuses die de vrijgezelle commune zelf heeft bedacht. Hierdoor ligt de lat enorm hoog om een succesvolle vrijgezel te zijn, en daarom verzinnen we maar allemaal dingen waarom het ontzettend leuk is om vrijgezel te zijn.
De bekendste is toch wel 'ik ben nu even helemaal niet toe aan een relatie'. Deze vorm komt áltijd na het beëindigen van een relatie waar nogal wat ego's gekwetst zijn (en dat is vaak aan beide kanten). Wat de kersverse vrijgezel éigenlijk bedoeld met de ze zin is; "mijn vorige relatie is heel vervelend geëindigd (er is dan ook geen goede manier om een relatie te eindigen), mijn ego is gekwetst en daarom ben ik even niet klaar om mezelf in zo'n kwetsbare positie te stellen als ik bij mijn vorige relatie heb gedaan". Maar dit is absoluut geen barrière om jezelf niet in te laten met andere mensen die potentie hebben je volgende partner te worden. Dit excuus is tevens vrij destructief voor ontluikende liefdes, aangezien je door jezelf en vrijgezelle kameraden wordt voorgehouden 'dat je hier nog niet klaar voor bent'. Dat is natuurlijk onzin, je bent er klaar voor als het goed voelt. Je hoeft immers niet meteen te trouwen (gelukkig).
Daarna komt de 'maar vrijgezel zijn is leuk' uitspraak. Vrijgezel zijn is leuk omdat alle keuzes nog open liggen, je kunt uitgaan met wie je wilt en even rustig aftasten (ja, ook letterlijk, je bent immers een spontane gezellige leuke vrijgezel) of het wat wordt. Maar een teveel aan keuzes kan uiteindelijk ook het maken van een keuze belemmeren. Deze 'maar vrijgezel zijn is leuk' types zijn vaak ook de vrouwen die de hele dag naar Sex and the City kijken en hopen op hun hoogstpersoonlijke Mr. Big. Hierdoor worden de eisen zo hoog dat de realiteit al snel uit het oog wordt verloren.Dit is natuurlijk geen kwestie van maanden, maar een kwestie van jaren. Een oneindige zoektocht en telkens teleurgesteld worden als blijkt dat ook hij zijn sokken op de vloer laat liggen in plaats van in de wasmand stopt, of dat ook hij stiekem van tekenfilmpjes houdt.
'Ik moet eerst van mezelf kunnen houden voordat ik ook van iemand anders kan houden'. Dit is de grootste onzin. Iedereen, maar dan ook werkelijk iedereen, heeft dagen dat hij/zij liever in bed blijft van de ellende. Hou jij van jezelf als je met 39 graden koorts en een snothoofd in bed ligt? Ik niet in ieder geval, dan vind ik mezelf heel lelijk en zielig. Betekend dit dat ik dan niet van iemand kan houden? Natuurlijk niet. Dit excuus doet vermoeden dat je elke dag in de spiegel moet kunnen kijken en dan denkt 'wauw, lekker ding, dat wordt weer een top dag', en dat terwijl iedereen wel eens een dikke vette pukkel op z'n gezicht heeft of haar dat alle kanten op piekt. Dit zijn de momenten dat je best tevreden met jezelf kunt zijn maar wellicht niet je eigen grootste fan bent. Daarom denk ik dat het criterium 'tevredenheid' moet zijn in plaats van 'houden van'.
Als laatste is vrijgezel als concept op zich niet de tegenhanger van een relatie. Ze zijn fundamenteel anders. Als vrijgezel ben je in een voorlopige staat, je wil nooit je hele leven vrijgezel blijven, je bent stiekem altijd op zoek naar diegene waarmee je een tijdje je leven kunt delen, hoe kieskeurig of onspontaan je ook bent. Relatie is een doel, een staat waarvan je uiteindelijk hoopt dat deze blijft hangen. Vrijgezel zijn is het middel (en anders ga je vreemd en dat is moreel incorrect, vraag maar aan Dr. Phil).
Dus er is nog hoop voor het overgrote deel van de vrijgezelle wereld. Want geef toe, er zijn weinig mensen die het op kunnen brengen om elke avond in de kroeg te staan met een perfect geplamuurde kop en een femme fatale attitude. Wij leden van de grijze massa die rustig afwacht zijn niet zielig, maar gewoon wat minder gewillig ons aan te passen aan het stereotype dat het overgrote deel van de leden van de gemeenschap overschaduwd. Ik heb dan ook respect voor de vrijgezellen die de waardigheid kunnen opbrengen om zich niet zo te koop te zetten als zijnde partnerloos, maar het lef hebben om niet te willen opvallen in de massa. Onze tijd komt wel. Als we maar tevreden kunnen zijn met onszelf.

Keessie (jongeh jow Kees)

De schuifdeuren gaan open en Pascal stampt naar binnen. Ze komt altijd, vaste prik, op maandagavond rond een uurtje of zeven. Meestal wordt ze vergezeld door haar broer en broertje, maar dit keer blijkt ze alleen te zijn. Pascal is volgens mij geen kwaad kind, maar doet er alles aan om wel een kwaad kind te lijken. Haar leeftijd is moeilijk te schatten, voornamelijk omdat haar moeder haar volgens mij vanaf haar geboorte mayonaise heeft gegeven in plaats van melk. Daarnaast heeft ze haar haren aan één kant opgeschoren en liefdevol N.E.C. in haar coupe laten scheren. De lichtjes in haar Nike airmax zijn het langzaam aan het begeven waardoor nog maar een deel van de ledlampjes zwakjes opflikkert als ze luid door de winkel heen stampt. Subtiliteit is nou eenmaal niet haar sterkste kant. Normaal houd ik haar een beetje in de gaten als ze in de winkel is. Het lijkt me niet de meest makkelijke meid en ik ben altijd bang dat haar pompeuze gedrag op een gegeven moment verkeerd begrepen wordt door een onschuldig winkelende klant of een geschrokken vulploegmedewerker. Maar vandaag ben ik daar helaas te druk voor. Ik word volledig in beslag genomen door een enorme pittbull. Gewoonlijk heb ik geen problemen met grote pittbulls, maar het probleem met dit exemplaar is dat het in mijn winkel staat. Zijn baasje heeft hem, natuurlijk net op een moment dat ik niet oplette, vastgebonden midden in de ingang van de winkel. Toen ik dapper besloot het dier even buiten te zetten begon het gevaarlijk naar me te grommen en ik besloot mijn Steve Irwin attitude te laten voor wat hij was. Steve Irwin is er ook niet veel beter van geworden. Dus, kien als ik ben, had ik een nieuwe strategie bedacht. Ik zou wachten totdat de eigenaar de hond zou komen ophalen na het winkelen en hem dan op strenge doch rechtvaardige wijze confronteren met de huisregels. Toen wist ik nog niet wie de eigenaar van de pittbull was.
De eigenaar van de pittbull had het zwaar met de tree euroshopper blikken bier in zijn handen, waardoor ik snel achter mijn balie vandaan kon glippen. Moeizaam prutste hij aan de knoop die hij had gelegd in de riem.
"Euhm, meneer" begon ik vriendelijk. De meneer draaide zich om en keek zeer on-meneerig.
"WÁT!?" Vroeg hij luid (en duidelijk). Als onverschrokken teamleider laat ik mij uiteraard niet kisten.
"Meneer, het spijt me maar de hond is hier de volgende keer niet meer welkom." Beest en baas keken mij eerst vol ongeloof aan, en toen begon de hond te grommen. Ik begon te twijfelen of dit nog onder de categorie 'hond' viel, 'wapenwet' leek mij meer toepasselijk.
"ZEG GIJ KLEINE BLONDO, GE DENKT TOCH NIE DA GE MIJ HIER EEN BEETSJE DE WET GAAT LOPEH VOORSCHRIJVEH OFNIE DAN?"* Hier schrok ik van. Dit kon nog wel eens behoorlijk uit de hand gaan lopen. Paniekerig keek ik achterom of één van mijn collega's al naar de telefoon aan het grijpen was. In plaats daarvan kwam de hulp uit een hele andere hoek. Achter mij hoorde ik de zware voetstappen van Pascal. Ze zette haar handen in haar zij en kwam ferm naast me staan."ZEG WILLEM, ALS ZIJ ZEGT DA DIE HOND HIER NIE WELKOM IS, DAN IS DIE HIER NIE WELKOM, EN HOU GODVERDOMME NOU ES OP ME SCHREEUWEN, KEESSIE JONGEH, JOOW KEES!" Keessie jongeh jow Kees was haar broertje van 13 (ik weet zeker dat hij 13 is, hij probeerde ooit sigaretten bij mij te kopen en gokte blijkbaar op het feit dat ik niet kan lezen). Hij kwam de winkel ingelopen en ging naast zijn zus staan, zijn spekkige armpjes over elkaar gevouwen. Willem en hond waren danig onder de indruk van het krachtige optreden van Pascal dat ze haastig de winkel verlieten. Keessie jongeh jow Kees riep nog enkele verwensingen in het plat Nijmeegs (die ik voor het leesgenot maar niet zal proberen te reproduceren) en vroeg aan zijn zus wat er aan de hand was.
"Ja jongeh, die mongool van een Willem loopt hier gewoon een beetje te auwehoere met die lijpe bakkes van hem, jongeh hij weet niet Keessie jongeh, hij weet niet." Waar ik totaal niet begreep wat er zojuist gecommuniceerd was leek Keessie (jongeh jow Kees) het perfect te begrijpen en hij gaf mij een geruststellende klop op mijn schouder. Geruststellende kloppen op mijn schouder van Keessie resulteerden in het verleden meestal in ernstige kneuzingen, de kracht in het praktisch ronde lichaam van de jongen was onvoorstelbaar.
"Maakt je eigeh nou maar geen zorgen hoor" zei hij geruststellend."Nu datte alleen bent komen wij wel gewoon voor je op."
"Alleen?" Vroeg ik verbaasd, om me heen kijkend naar het handjevol klanten dat rustig door de winkel scharrelde.
"Ja, nu datte vriend ervandoor is. Als ge wil, dan gaan Pascal en ik wel effe bij hem langs hoor, eens effe kijken hoe hardtie nog moet lachen als hij ziet wat voor een vrienden gij hebt." Ik vond dit licht ontroerend. Pascal van 15 en Keessie van 13 die aanbieden gericht geweld te plegen in mijn naam. Al vraag ik me nog steeds af hoe hij en zijn zus dit in godsnaam te weten zijn gekomen
"Dat hoeft niet hoor Kees, maar bedankt voor het aanbod" probeer ik vriendelijk maar hij kijkt toch lichtelijk teleurgesteld.
"Je ken altijd nog met mij trouweh hoor, as het niet lukt enzo" die had ik dan weer even niet zien aankomen."Dat is helemaal lief van je Kees, we zullen zien, goed?" Kees neemt hier genoegen mee en klikt een blikje euroshopper energie drink open.
"Jongeh Kees, we gaan naar oma jongeh, die heeft nog sigaretten liggen" Pascal besluit dat de poppenkast voorbij is en dat het tijd is om te gaan, en laat mij achter in de wetenschap dat mocht ik volledig falen op de vrijgezellen markt ik altijd nog kan trouwen met haar dertien-jarige broertje. Ik moet mezelf bedwingen niet stante pede een traantje weg te pikken om dit grimmige vooruitzicht.

*Teksten van Willem, Pascal en Keessie zijn in zo goed mogelijk fonetisch uitgeschreven Nijmeegs accent weergegeven. De auteur is niet verantwoordelijk voor eventuele spelfouten in het Wolfskuilse dialect.

Vrouwen

Op de kamer in het backpackershostel in London slapen maar liefst 14 vrouwen. Onze stapelbedden staan dicht op elkaar en we hebben allemaal de vreemde gewoonte om rond dezelfde tijd terug te komen van onze dagelijkse tripjes en tegelijk te gaan slapen. Het is heerlijk om van over de rand van mijn stapelbed de slaaprituelen van mijn Deense, Finse, Duitse, Zweedse, Britse, Canadese en Australische kamergenoten te bestuderen. We kennen elkaar allemaal niet, en ook weer heel erg wel. Sterker nog, ik ken van geen van allen de naam maar wel de kleur van hun BH en of ze hun tanden poetsen voordat ze hun make-up eraf hebben gehaald of niet.
Er is een ding dat opvalt. Van welk continent deze vrouwen ook komen, ze vallen allemaal te plaatsen in een van de stereotypen. De stereotypen van de vrouw zijn bij uitstek te onderscheiden in hun gedrag in (en net na of net voor) relaties. Op de een of andere manier komt dan de 'ware aard' van de vrouw naarboven, alsof ons biologisch geweten stiekem ervoor zorgt dat ons liefdesleven als de spil van ons bestaan zien (en laten we eerlijk wezen, liefde IS de spil van ons bestaan, anders hebben we bar weinig meer over).
Het Britse meisje dat naast mij in het bovenbed slaapt is de oermoeder van het eerste type. Er zal vast een hele vriendelijke term voor zijn maar ik noem haar graag simpelweg De Zeikerd. De Zeikerd is diegene die nooit tevreden is. Toevallig heeft mijn buurvrouw een vriendje ('Clive') die ze elke ochtend en avond, nodig of niet, belt. Vanaf het moment dat Clive opneemt tot het moment dat hij (waarschijnlijk zeer opgelucht) ophangt steekt de Zeikerd een onomstreden klaagzang af. Over alles. Maar dan ook letterlijk alles. En als er dan toch echt niets meer is om over te klagen dan klaagt ze over het feit dat Clive te weinig belt. Als Clive overduidelijk aan de andere kant van de lijn de discussie probeert aan te gaan ("but darling, we call eachother every day! Twice!" - "But you never call me, I always have to call you!" - "That's because you always call first, you never give me the chance to call you instead")  groeit haar ongenoegen, en daarmee gek genoeg weer haar genoegen aangezien ze nu weer lekker over iets kan zeuren. Toegegeven, we vinden het allemaal heerlijk om zo nu en dan even lekker te zeiken, maar de Zeikerd haalt er een ongezonde voldoening uit die vroeg of laat de ondergang zal zijn voor (bijna) elke relatie.
Het tweede type meisje is de Perfect Wife. Dit is het meisje waar elke jongen minstens een keer in zijn leven verliefd op is geworden. Ze kan het buurmeisje zijn, maar ook het mooiste meisje uit de klas. In ieder geval zijn de meeste in deze soort gemiddeld tot zeer aantrekkelijk, maar zich daar op een bijna irritant obvious manier niet van bewust. Dit zijn dan ook de meest onzekere vrouwen, die zich daarmee meteen onlosmakelijk verbinden aan het eventuele oordeel van hun (potentiele, huidige of ex) vriend. Zij weten zichzelf in een relatie altijd op de achtergrond te schuiven en hun eigen behoeftes aan de kant te zetten. Dit opzich is nooit een slechte keuze, maar het moet een bewuste keuze zijn en dat ontbreekt vaak bij de perfect wife. Het schikken naar de wil van haar vriend is vanzelfsprekend. De perfect wife bij mij in de kamer is een verlegen Deens meisje van mijn leeftijd. Ook de telefoongesprekken met haar vriendje mag ik zo nu en dan opvangen maar daar versta ik geen woord van. Gelukkig bespreekt ze deze uitgebreid met de Zeikerd naast mij. De Zeikerd vindt het vriendje van de Deense schone 'een lul'  omdat hij haar niet vaak genoeg belt. Zij vindt het ook jammer maar durft het niet tegen hem te zeggen. Ik vraag me af hoe de arme knul dan moet weten dat zij behoefte heeft aan een dagelijkse telefonische check-up. Vaak loopt het daar ook mis bij de perfect wife. Alle opgekropte frustraties en onvervulde verlangens komen er vroeg of laat uit en vaak is het dan te laat om de gedane schade te herstellen.
Het derde type meisje is de Onafhankelijke Kameraad, ook aanwezig maar dan aan de andere kant van de kamer in de vorm van een Duitse schone met donker haar en een subtiele piercing in haar neus. Dit is het type dat je altijd tussen de mannen ziet zitten en vaak ook net zo hard mee ziet drinken. Ze weten naadloos aan te sluiten in tiet en bier gevulde conversaties en maken daarmee hun vaak (deels) afwezige gevoel voor vrouwelijke gratie goed. Het probleem vormt zich bij deze groep dan vaak ook niet bij het gebrek aan communicatie maar juist in een overvloed daarvan. De onafhankelijke kameraad gunt de man zijn kroegavondjes en zijn zuipvakanties met zijn maten omdat ze weet dat hij daar gelukkig van wordt. Maar door de enorm lange teugel vormt die vrijheid ook een soort muur. Onafhankelijkheid is per defenitie niet te combineren met een relatie omdat dit juist de hele verwoording van afhankelijkheid impliceert.
Het vierde en laatste type meisje is de Thatcher Type. Deze, vaak feministische, oersterke vrouw heeft geen man in haar leven nodig. In tegenstelling tot de Onafhankelijke Kameraad heeft de Thatcher Type geen behoefte aan een gelijke, maar aan een onderdaan. Dit wist mijn Zweedse onderbuurvrouw mij zeer gevoelig te beschrijven met de zin "Man are like pigs, in the end it's all about the meat". Dit type vrouw is dan ook het type dat niet gelooft in het huwelijk en dat soort onzin, vrouwen hebben lang genoeg de sloof gespeelt van de man en nu is het tijd om onze voeten eens uitgebreid te vegen op hun bebaarde oermens gezichten. Vreemd genoeg komen bijna alle Thatcher Types uiteindelijk tot inkeer en trouwen, weliswaar met een zwakkere man dan zij en meestal met de nodige ' open relatie'  constructies. Mijn Zweedse kamergenoot voegde er aan toe dat ze dacht dat als vrouwen de wereld regeerden er geen oorlog meer zou zijn. Ik vroeg me af of ze ooit eens goed in een willekeurige winkel in de uitverkoop op de schoenenafdeling heeft gekeken.
Natuurlijk valt niet elke vrouw precies binnen de lijntjes. Elke Zeikerd heeft een stiekeme Onafhankelijke Kameraad kant in zich en wellicht willen de Thatcher Types niets liever dan de Perfect Wife zijn. Maar in het algemeen kan er natuurlijk geconcludeerd worden dat welk type je ook bent, als vrouw ben je gedoemd te mislukken in een relatie tenzij iedereen zijn imperfecties leert te accepteren en zo nu en dan een uitstapje wil maken naar het type dat het verst van haar eigen bed staat. En dan nog zijn we zo nu en dan gewoon de zak. Mijn Zweedse kamergenote schudde haar hoofd meewarig toen ik haar vertelde wat ik aan het schrijven was; "You're a slave to love woman, you're just as bad as the rest of them". Maar eigenlijk vind ik dat helemaal niet zo erg als zij het doet klinken.