Een breder perspectief

“Ja dan pas je gewoon het diafragma even aan en dan stel je zo de isowaarde bij, dat is veel beter als je op deze manier foto’s wil maken. Wist je dat niet?”  Zegt de jongen die er overduidelijk heel veel verstand van heeft. Hij kijkt interessant naar mijn camera en prutst eraan. Hij is zelf ook heel erg interessant, dat zie je zo. Met een hippe tas, een hele oude leren jas, een politiek incorrect kapsel (en vast net zulke politiek incorrecte ideeën, de rebel!). Ik vraag me af waarom hij zomaar aan mijn camera zit, aangezien het mijn camera is en we elkaar pas net hebben ontmoet. We zitten tegenover elkaar in de trein en voeren een (eenzijdig) gesprek over fotografie. Waar hij heel veel van weet. Heel veel. Waar hij tevens ook heel erg goed in is. Heel erg. 

“Nee dat wist ik niet” geef ik toe.
“Sterker nog, ik weet niet eens wat diafragma is.” Dit is blijkbaar vloeken in de kerk.
“Je weet niet wat diafragma is?” Vraagt hij stomverbaasd.
“Neen, dat weet ik niet” bevestig ik. Hij laat mijn camera van zijn ene hand naar zijn andere hand gaan. Ik vermoed dat hij overweegt hem helemaal niet meer terug te geven. Dat arme toestel is veel beter af bij een mede kunstenaar die wel weet wat een diafragma is natuurlijk, niet bij zo’n amateuristische prutsert als ik.
“Dat kan ook natuurlijk”  zegt hij. Alsof ik hem net verteld heb dat ik de camera alleen gebruik als boekensteun. En al was dat zo, dan was dat nog geheel mijn zaak, maar dat daargelaten. Zuchtend overhandigt hij mij mijn camera weer.
“ Het is jammer dat je geen verdieping zoekt als je zo’n mooi apparaat hebt hoor. Een foto zegt zoveel meer dan woorden. Het is kunst, een manier van verzet. Maar goed, het is niet voor iedereen weggelegd om die boodschap daadwerkelijk over te brengen.”  Aangezien dit vrij onvriendelijk over komt besluit ik maar niet te reageren.
“Wat studeer je eigenlijk?”  Ook dit gaat hem niks aan maar ik reageer automatisch.
“Internationaal en Europees recht, en jij?”  Dit is geen best antwoord, dat zie ik meteen. Ergens in zijn brein wordt nu een hele lade met clichés opengetrokken.
“Kunstgeschiedenis, daarom snap ik ook hoe beeld werkt enzo. Jullie rechtenstudenten generaliseren altijd zo, en hebben eigenlijk zo’n beperkt perspectief. Perspectief is mijn passie zie je, verder kijken en bijdragen. Cultuur is wat ons onderscheidt van de beesten. Maar daar zal ik jou  niet mee vervelen.”  Nee, stel je voor. Wij rechtenstudenten met onze normen en waarden en toekomstperspectieven. Wij hebben een hekel aan cultuur. Zeker als je niet weet wat een diafragma is. Er zijn mensen voor minder aan de sociale schandpaal genageld. De boefjes.
“Ik heb een blog?”  Zeg ik, schijnbaar omdat ik vind dat ik mijn imago moet opvijzelen bij deze onbekende persoon.
“Nou goedzo meid, dan kun je in ieder geval spellen. Dat scheelt alweer.”  Ik haat artistieke studenten Algemene Cultuurwetenschappen. Maar voordat ik hem dat luid en duidelijk kan gaan vertellen is de trein in Zutphen en stapt hij uit. Ik voel me een mengeling van opluchting en lafheid omdat ik hem niet verbaal een kopje kleiner heb gemaakt.
En dan besef ik dat ik nog steeds niet weet wat diafragma is. 

All you need is love

De straat kleurt diep rood door een papieren pap van de omhulsels van rotjes. Het miezert. Ik hoef niet meer naar buiten en zit in bed tv te kijken. Volgens mij heeft heel Nijmegen een kater. Zelfs Evert is van ellende op mijn buik in slaap gevallen, het snoepje dat ik hem heb gegeven ligt vergeten naast hem. Ik doe mijn best niet te bewegen terwijl ik de afstandsbediening tracht te bereiken. Vruchteloos. Dus ik zit voorlopig vast aan een waardeloos programma van de nieuwe hippe zender TLC. Een station voor typische vrouwen. Er zijn dan ook alleen maar inhoudsloze series op. Ik kijk naar het leven van Sharon. Ze is ongelukkig en wordt daarom geholpen door een tv guru. Met hoeveel mannen ze het bed ook deelt, het is nooit de juiste, vertelt ze snikkend. En haar bed wordt gedeeld met nogal wat kerels. In de afgelopen maand alleen al tien stuks. De enige man die de afgelopen maanden mijn bed warm gehouden heeft is Evert. Ik vraag me dan ook af of het begin van 2012 deprimerender is voor Sharon of voor mij. Lachend vertelt ze de camera dat ze liever elke man in Texas probeert dan dat ze gaat zitten wachten op de ware, dat is zo kansloos. Tegenwoordig is het niet meer acceptabel dat vrouwen zomaar een beetje gaan zitten wachten op de ware. Er komt echt geen Don Juan voorbij die je in mammoetvel naar zijn grot sleept. Neehee, we zijn geëmancipeerd en dus ook het neerknuppelen en slepen is een taak geworden voor de vrouw. Dat krijg je ervan als je spijkerbroeken wil dragen en voorbehoedsmiddelen wil gebruiken. Lekker puh. Deze mening werd dan ook luid verkondigd op het oudjaar feest waar ik de avond daarvoor was. Als enige vrijgezel in een groep vol stelletjes vroegen alle dames zich hoofdschuddend af waarom ik nog geen actie had ondernomen. Ik kon toch best een kerel het hof maken? De prins op het witte paard is niet meer van deze tijd en er werd meewarig geknikt toen ik verkondigde te wachten tot er iets op mijn pad kwam.
“Meid, kerels staan niet zomaar op je pad, daar moet je naar op zoek.”
Met Sharon op mijn beeldscherm en de desperate housewives crew van oudjaar nog vers op mijn net- en trommelvlies vraag ik me af wat er mis is met een beetje ouderwetse spanning, en dan uiteindelijk een daadkrachtige vent die de onzekerheid verbreekt. Leest er dan niemand meer Jane Austen? Moeten wij dan maar settelen voor minder romantiek en meer emancipatie? Ik hoop van niet want dan blijf ik de rest van mijn leven in bed liggen met Evert op mijn buik, afkeurend kijkend naar de Sharons van deze wereld die het wel voor elkaar krijgen.
Evert gaapt en besluit dat het tijd wordt voor wat actie. Gelukkig. Snel zap ik door en kom terecht op rtl 4. Robert ten Brink straalt van het beeldscherm af, all you need is love. Zuchtend zet ik de tv uit en besluit te gaan slapen.