Vrekkig knaagdier

Ik wilde een heel optimisch verhaal over Valentijn schrijven. Leve de liefde, wilde ik schreeuwen, maar iets hield (en houdt) me tegen. En dat 'iets' is zeker niet de commercialisering van Valentijn, dat vind ik zo'n onzin. Er is niets zo commercieel als de liefde, laten we ons daar nou een keertje bij neerleggen. Waarom zou dit in godsnaam op een dag als Valentijn anders zijn? De zure karren die het hardst roepen dat ze de 14e hard naar hun schuilkelders rennen zitten in werkelijkheid als eerste onder de brievenbus, te wachten op stapels liefdesverklaringen.
Nee, eigenlijk houdt een jarenlange aanhoudende teleurstelling me tegen de romantiek te willen bezingen. Wellicht is het kinderachtig maar stiekem hoopte ik altijd op een ontroerende filmische liefdesverklaring van een geheime minnaar, of een spontane romantische date. Niets uit eten of een enkele roos, een dikke jas aan en picknicken in de Ooijpolder, dat is pas origineel. Niet dat ik een tegenstander ben van het ouderwetse kaartje. Maar gek genoeg zijn het altijd andere mensen die dit soort dingen meemaken, nooit de mensen dicht bij mij in de buurt, laat staan ikzelf. Nou willen de meeste Valentijnspessimisten niet toegeven dat de achterliggende reden van hun haat ligt bij het feit dat ze zelf nooit een lelijke beer of een mok met een leus hebben mogen ontvangen. Ik durf dat best toe te geven, kom maar op met de sleutelhangers en hartjeskoelkastmagneten. Maar nee, zelfs de enige man in mijn leven doet niet mee aan deze kapitalistische uiting van vermaak. Evert doet al de hele dag of zijn neus bloedt terwijl hij door zijn kooi scharrelt, maar ik weet beter. Hij weet dondersgoed dat hij eigenlijk een roos voor me had moeten kopen. Het vrekkige knaagdier.
Op facebook wordt de tussenstand door enthousiaste Valentijnsfanatici per uur ge-update, maar bij mij blijft de brievenbus leeg. Dus ik besluit mezelf te verschansen voor de tv met van die vieze maar toch lekkere suikerhartjes en 'Four weddings and a funeral' te kijken. Als je eigen liefdesleven non existent is kun je maar beter genieten van andermans ellende.