Keessie (jongeh jow Kees)

De schuifdeuren gaan open en Pascal stampt naar binnen. Ze komt altijd, vaste prik, op maandagavond rond een uurtje of zeven. Meestal wordt ze vergezeld door haar broer en broertje, maar dit keer blijkt ze alleen te zijn. Pascal is volgens mij geen kwaad kind, maar doet er alles aan om wel een kwaad kind te lijken. Haar leeftijd is moeilijk te schatten, voornamelijk omdat haar moeder haar volgens mij vanaf haar geboorte mayonaise heeft gegeven in plaats van melk. Daarnaast heeft ze haar haren aan één kant opgeschoren en liefdevol N.E.C. in haar coupe laten scheren. De lichtjes in haar Nike airmax zijn het langzaam aan het begeven waardoor nog maar een deel van de ledlampjes zwakjes opflikkert als ze luid door de winkel heen stampt. Subtiliteit is nou eenmaal niet haar sterkste kant. Normaal houd ik haar een beetje in de gaten als ze in de winkel is. Het lijkt me niet de meest makkelijke meid en ik ben altijd bang dat haar pompeuze gedrag op een gegeven moment verkeerd begrepen wordt door een onschuldig winkelende klant of een geschrokken vulploegmedewerker. Maar vandaag ben ik daar helaas te druk voor. Ik word volledig in beslag genomen door een enorme pittbull. Gewoonlijk heb ik geen problemen met grote pittbulls, maar het probleem met dit exemplaar is dat het in mijn winkel staat. Zijn baasje heeft hem, natuurlijk net op een moment dat ik niet oplette, vastgebonden midden in de ingang van de winkel. Toen ik dapper besloot het dier even buiten te zetten begon het gevaarlijk naar me te grommen en ik besloot mijn Steve Irwin attitude te laten voor wat hij was. Steve Irwin is er ook niet veel beter van geworden. Dus, kien als ik ben, had ik een nieuwe strategie bedacht. Ik zou wachten totdat de eigenaar de hond zou komen ophalen na het winkelen en hem dan op strenge doch rechtvaardige wijze confronteren met de huisregels. Toen wist ik nog niet wie de eigenaar van de pittbull was.
De eigenaar van de pittbull had het zwaar met de tree euroshopper blikken bier in zijn handen, waardoor ik snel achter mijn balie vandaan kon glippen. Moeizaam prutste hij aan de knoop die hij had gelegd in de riem.
"Euhm, meneer" begon ik vriendelijk. De meneer draaide zich om en keek zeer on-meneerig.
"WÁT!?" Vroeg hij luid (en duidelijk). Als onverschrokken teamleider laat ik mij uiteraard niet kisten.
"Meneer, het spijt me maar de hond is hier de volgende keer niet meer welkom." Beest en baas keken mij eerst vol ongeloof aan, en toen begon de hond te grommen. Ik begon te twijfelen of dit nog onder de categorie 'hond' viel, 'wapenwet' leek mij meer toepasselijk.
"ZEG GIJ KLEINE BLONDO, GE DENKT TOCH NIE DA GE MIJ HIER EEN BEETSJE DE WET GAAT LOPEH VOORSCHRIJVEH OFNIE DAN?"* Hier schrok ik van. Dit kon nog wel eens behoorlijk uit de hand gaan lopen. Paniekerig keek ik achterom of één van mijn collega's al naar de telefoon aan het grijpen was. In plaats daarvan kwam de hulp uit een hele andere hoek. Achter mij hoorde ik de zware voetstappen van Pascal. Ze zette haar handen in haar zij en kwam ferm naast me staan."ZEG WILLEM, ALS ZIJ ZEGT DA DIE HOND HIER NIE WELKOM IS, DAN IS DIE HIER NIE WELKOM, EN HOU GODVERDOMME NOU ES OP ME SCHREEUWEN, KEESSIE JONGEH, JOOW KEES!" Keessie jongeh jow Kees was haar broertje van 13 (ik weet zeker dat hij 13 is, hij probeerde ooit sigaretten bij mij te kopen en gokte blijkbaar op het feit dat ik niet kan lezen). Hij kwam de winkel ingelopen en ging naast zijn zus staan, zijn spekkige armpjes over elkaar gevouwen. Willem en hond waren danig onder de indruk van het krachtige optreden van Pascal dat ze haastig de winkel verlieten. Keessie jongeh jow Kees riep nog enkele verwensingen in het plat Nijmeegs (die ik voor het leesgenot maar niet zal proberen te reproduceren) en vroeg aan zijn zus wat er aan de hand was.
"Ja jongeh, die mongool van een Willem loopt hier gewoon een beetje te auwehoere met die lijpe bakkes van hem, jongeh hij weet niet Keessie jongeh, hij weet niet." Waar ik totaal niet begreep wat er zojuist gecommuniceerd was leek Keessie (jongeh jow Kees) het perfect te begrijpen en hij gaf mij een geruststellende klop op mijn schouder. Geruststellende kloppen op mijn schouder van Keessie resulteerden in het verleden meestal in ernstige kneuzingen, de kracht in het praktisch ronde lichaam van de jongen was onvoorstelbaar.
"Maakt je eigeh nou maar geen zorgen hoor" zei hij geruststellend."Nu datte alleen bent komen wij wel gewoon voor je op."
"Alleen?" Vroeg ik verbaasd, om me heen kijkend naar het handjevol klanten dat rustig door de winkel scharrelde.
"Ja, nu datte vriend ervandoor is. Als ge wil, dan gaan Pascal en ik wel effe bij hem langs hoor, eens effe kijken hoe hardtie nog moet lachen als hij ziet wat voor een vrienden gij hebt." Ik vond dit licht ontroerend. Pascal van 15 en Keessie van 13 die aanbieden gericht geweld te plegen in mijn naam. Al vraag ik me nog steeds af hoe hij en zijn zus dit in godsnaam te weten zijn gekomen
"Dat hoeft niet hoor Kees, maar bedankt voor het aanbod" probeer ik vriendelijk maar hij kijkt toch lichtelijk teleurgesteld.
"Je ken altijd nog met mij trouweh hoor, as het niet lukt enzo" die had ik dan weer even niet zien aankomen."Dat is helemaal lief van je Kees, we zullen zien, goed?" Kees neemt hier genoegen mee en klikt een blikje euroshopper energie drink open.
"Jongeh Kees, we gaan naar oma jongeh, die heeft nog sigaretten liggen" Pascal besluit dat de poppenkast voorbij is en dat het tijd is om te gaan, en laat mij achter in de wetenschap dat mocht ik volledig falen op de vrijgezellen markt ik altijd nog kan trouwen met haar dertien-jarige broertje. Ik moet mezelf bedwingen niet stante pede een traantje weg te pikken om dit grimmige vooruitzicht.

*Teksten van Willem, Pascal en Keessie zijn in zo goed mogelijk fonetisch uitgeschreven Nijmeegs accent weergegeven. De auteur is niet verantwoordelijk voor eventuele spelfouten in het Wolfskuilse dialect.