Fudge het zumbameisje
Je hebt sportkaartmeisjes en zumbameisjes. Sportkaartmeisjes zijn allemaal strak en athletisch, dragen een bijpassende strakke sportlegging en een strakke sporttop. Dit soort meisjes volgt elke cursus en ticketuur dat het sportcentrum te bieden heeft, want met hun lichaam en gevoel voor sportschoolmode schitteren ze toch wel in elke cardiokrachtgrafischecombinatiemodustraining.
En dan zijn er zumbameisjes. Ook zij dragen een strakke sportlegging en een strakke sporttop, maar als ze mij van te voren hadden gevraagd of dat een verstandige keuze was geweest dan had ik waarschijnlijk subtiel maar beslist negatief geantwoord. Ze doen dan ook alleen sporten als zumba, aangezien dat stiekem toch eigenlijk niet zo zwaar is als alle andere sporten (met een beetje smokkelwerk), maar toch hun schuldgevoel kunnen temperen. Ze hebben immers toch maar weer mooi een uurtje bewogen.
Ik sta in multizaal 1 (multi wil zeggen dat er niks in staat. Zodat je er multi dingen kunt doen. Zoals steps. Of body work out. Of zumba. Heel multi), omringd door sportkaartmeisjes. Op het meisje schuin voor me na. Ik weet wie ze is, want ik zat vorig jaar regelmatig een bank achter haar in college. Ik schiep er altijd ongelooflijk veel genoegen in om te luisteren naar haar luide verhalen over hoezeer ze de meeste mannen haatte en hoe kieskeurig ze wel niet was. Tijdens die tirades at ze standaard fudge, uit een plastic zakje, van de V&D. Het tempo waarmee ze de fudge wegwerkte deed vermoeden dat ze niet een zakje per week verorberde, en haar broekmaat gaf het ook wel een beetje weg. Aan het eind van het college was er niets meer van over en haar vriendinnen hadden geen enkel stukje gehad. Omdat ik en mijn vriendinnen haar naam niet wisten, noemden we haar dan ook Fudge.
Maar van het tierende meisje dat normaal voor me zat in college is weinig over tijdens zumba. Na een minuut is ze van top tot teen bezweet en kijkt ze naarstig naar de docent. Niet in de spiegels. Vooral niet in de spiegels. En plotseling krijg ik medelijden met haar. Want ik had mezelf ook niet van drie kanten willen bekijken als ik haar maat en kleren aanhad, in spiegels en confronterend tl-buizen licht. Zeker niet als ik omringt was door sportkaartmeisjes. Waarom Fudge dan ook per se een sportlegging aan moest doen is me een raadsel en ik vraag me af waarom sportleggings nog in die maat gemaakt worden. Het is hetzelfde als met bikini’s, boven een bepaalde maat moet je die gewoon niet meer verkopen, om te voorkomen dat meisjes als Fudge toch besluiten ze te kopen en er dan te laat achter komen dat het eigenlijk geen goed idee is om ze aan te doen.
Het duurt niet lang of Fudge is het spoor bijster tussen alle pasjes, en een vijftig minuten durende marteling begint. Ik krijg het benauwd als ik naar haar gezicht kijk. Knalrood, en de zweetdruppels druipen in kleine watervalletjes naar haar rug. Om haar heen dansen de sportkaartmeisjes de sterren van de hemel en ik vraag me af of het tranen in haar ogen zijn, of zweet dat van haar hoofd gedropen komt.
Als we in de kleedkamer zitten zie ik dat Fudge alleen is gekomen. Ze durft niet te douchen dus gooit een trui over haar hoofd. Met een zakdoek maakt ze haar gezicht droog en blijft kort zitten met haar hoofd tussen haar handen. Normaal zou ik er niet warm of koud van worden, maar ergens knaagt er iets in me. Ik weet dat ze zo meteen naar huis gaat, alleen. Daar gaat douchen omdat ze zich schaamt voor haar enorme lichaam. Alleen op de bank ploft, met een zakje fudge, en de hele avond TLC kijkt. Waar allemaal hele slanke mooie opgespoten botox vrouwen haar gaan vertellen hoe belangrijk is er mooi uit te zien, en dat we echt allemaal wel kunnen afvallen. Als we het maar echt willen. En als we maar eerst een ‘tummytuck’ laten doen bij de plastisch chirurg, dan is het ergste tenminste weg. Maar meisjes als Fudge lukt het natuurlijk nooit, en dat snapt Fudge zelf ook wel, waarna ze nog maar weer eens een zakje fudge naar binnen werkt om het eenzame gevoel weg te eten. Als ze uiteindelijk moe van het eten in bed gaat liggen kan ze alleen nog maar huilen omdat ze zich schuldig voelt. Schuldig en ongelukkig. Want ze heeft dan wel een uurtje gesport, ze heeft die verbrande calorieën er met kilo’s weer aan gegeten, en al die keren dat ze in college heeft geroepen dat ze zo kieskeurig is en dat jongens meestal stom zijn, probeerde ze alleen maar te zeggen dat ze ongelooflijk eenzaam is.
Even heb ik de neiging om op te staan van mijn bank in de kleedkamer en een arm om haar heen te slaan. Gewoon om te zeggen dat ze niet alleen is. Maar ze staat op, slaat haar tas om haar schouders en wandelt snel de deur uit. Naast mij kijken alle sportkaartmeisjes haar misprijzend na.
“Ja ze komt elke week, je snapt het toch niet. Ik zou me doodschamen als ik er zo uitzag” zegt het meisje dat het dichtst bij mij zit.
“Nou ik denk dat zij het van ons allemaal het hardste nodig heeft” zeg ik. Maar dat wordt niet helemaal goed opgevat, iedereen begint keihard te lachen.
“Ja inderdaad, met haar figuur wel ja!”
En dan zijn er zumbameisjes. Ook zij dragen een strakke sportlegging en een strakke sporttop, maar als ze mij van te voren hadden gevraagd of dat een verstandige keuze was geweest dan had ik waarschijnlijk subtiel maar beslist negatief geantwoord. Ze doen dan ook alleen sporten als zumba, aangezien dat stiekem toch eigenlijk niet zo zwaar is als alle andere sporten (met een beetje smokkelwerk), maar toch hun schuldgevoel kunnen temperen. Ze hebben immers toch maar weer mooi een uurtje bewogen.
Ik sta in multizaal 1 (multi wil zeggen dat er niks in staat. Zodat je er multi dingen kunt doen. Zoals steps. Of body work out. Of zumba. Heel multi), omringd door sportkaartmeisjes. Op het meisje schuin voor me na. Ik weet wie ze is, want ik zat vorig jaar regelmatig een bank achter haar in college. Ik schiep er altijd ongelooflijk veel genoegen in om te luisteren naar haar luide verhalen over hoezeer ze de meeste mannen haatte en hoe kieskeurig ze wel niet was. Tijdens die tirades at ze standaard fudge, uit een plastic zakje, van de V&D. Het tempo waarmee ze de fudge wegwerkte deed vermoeden dat ze niet een zakje per week verorberde, en haar broekmaat gaf het ook wel een beetje weg. Aan het eind van het college was er niets meer van over en haar vriendinnen hadden geen enkel stukje gehad. Omdat ik en mijn vriendinnen haar naam niet wisten, noemden we haar dan ook Fudge.
Maar van het tierende meisje dat normaal voor me zat in college is weinig over tijdens zumba. Na een minuut is ze van top tot teen bezweet en kijkt ze naarstig naar de docent. Niet in de spiegels. Vooral niet in de spiegels. En plotseling krijg ik medelijden met haar. Want ik had mezelf ook niet van drie kanten willen bekijken als ik haar maat en kleren aanhad, in spiegels en confronterend tl-buizen licht. Zeker niet als ik omringt was door sportkaartmeisjes. Waarom Fudge dan ook per se een sportlegging aan moest doen is me een raadsel en ik vraag me af waarom sportleggings nog in die maat gemaakt worden. Het is hetzelfde als met bikini’s, boven een bepaalde maat moet je die gewoon niet meer verkopen, om te voorkomen dat meisjes als Fudge toch besluiten ze te kopen en er dan te laat achter komen dat het eigenlijk geen goed idee is om ze aan te doen.
Het duurt niet lang of Fudge is het spoor bijster tussen alle pasjes, en een vijftig minuten durende marteling begint. Ik krijg het benauwd als ik naar haar gezicht kijk. Knalrood, en de zweetdruppels druipen in kleine watervalletjes naar haar rug. Om haar heen dansen de sportkaartmeisjes de sterren van de hemel en ik vraag me af of het tranen in haar ogen zijn, of zweet dat van haar hoofd gedropen komt.
Als we in de kleedkamer zitten zie ik dat Fudge alleen is gekomen. Ze durft niet te douchen dus gooit een trui over haar hoofd. Met een zakdoek maakt ze haar gezicht droog en blijft kort zitten met haar hoofd tussen haar handen. Normaal zou ik er niet warm of koud van worden, maar ergens knaagt er iets in me. Ik weet dat ze zo meteen naar huis gaat, alleen. Daar gaat douchen omdat ze zich schaamt voor haar enorme lichaam. Alleen op de bank ploft, met een zakje fudge, en de hele avond TLC kijkt. Waar allemaal hele slanke mooie opgespoten botox vrouwen haar gaan vertellen hoe belangrijk is er mooi uit te zien, en dat we echt allemaal wel kunnen afvallen. Als we het maar echt willen. En als we maar eerst een ‘tummytuck’ laten doen bij de plastisch chirurg, dan is het ergste tenminste weg. Maar meisjes als Fudge lukt het natuurlijk nooit, en dat snapt Fudge zelf ook wel, waarna ze nog maar weer eens een zakje fudge naar binnen werkt om het eenzame gevoel weg te eten. Als ze uiteindelijk moe van het eten in bed gaat liggen kan ze alleen nog maar huilen omdat ze zich schuldig voelt. Schuldig en ongelukkig. Want ze heeft dan wel een uurtje gesport, ze heeft die verbrande calorieën er met kilo’s weer aan gegeten, en al die keren dat ze in college heeft geroepen dat ze zo kieskeurig is en dat jongens meestal stom zijn, probeerde ze alleen maar te zeggen dat ze ongelooflijk eenzaam is.
Even heb ik de neiging om op te staan van mijn bank in de kleedkamer en een arm om haar heen te slaan. Gewoon om te zeggen dat ze niet alleen is. Maar ze staat op, slaat haar tas om haar schouders en wandelt snel de deur uit. Naast mij kijken alle sportkaartmeisjes haar misprijzend na.
“Ja ze komt elke week, je snapt het toch niet. Ik zou me doodschamen als ik er zo uitzag” zegt het meisje dat het dichtst bij mij zit.
“Nou ik denk dat zij het van ons allemaal het hardste nodig heeft” zeg ik. Maar dat wordt niet helemaal goed opgevat, iedereen begint keihard te lachen.
“Ja inderdaad, met haar figuur wel ja!”
gepost door Laura @ 02:55
3 reacties
3 reacties:
Hier krijg ik de kriebels van, Laura! Waarschijnlijk omdat ik zelf allicht een Zumba-meisje ben, ook al heb ik nog geen enkele Zumba-les gevolgd. Ik merk dat je Zumba-meisjes niet verstaat.
Die sportlegging? Dat verhaal SNAP ik. Ik heb al zoveel sportbroeken gepast in de winkels, geen leggings, maar de "losse" sportbroeken. Als je maat XL hebt, denken de winkels dat ook je benen extra lang zijn, dus ze slepen over de grond. Je moet al een beetje met een naaimachine overweg kunnen om ze in te nemen. Zit de broek goed om je benen, dan bestaat zeker de kans dat ze gaapt op je rug, of dat er zo'n akelige elastiek in zit die ontzettend rimpelt en je kont ongelofelijk opblaast. Of, als ze eens wél goed op je kont zit, krijg je van die charmante camel-toe. Daarom heb ik nog steeds geen gewone sportbroek, maar sport ik meestal in gewone kleren, omdat die wél presentabel zijn. Of toch in een legging, maar dan met een tuniek die tot aan mijn knieën valt, want dat zit toch iets comfortabeler.
Voor mij is het niet Zumba, maar buikdans. "Nog minder zwaar", hoor ik sportkaartmeisjes denken. Klopt, maar het is wel beweging, en het is beweging die ik léúk vind. Een activiteit waarvan ik het niet erg vind dat ik er een rode kop van krijg en van ga zweten. Belangrijk voor "zielige" Zumbameisjes. Als we er dan toch moeten uitzien als uitgeknepen sponzen met tomatenhoofden, dat we tenminste nog iets mogen doen dat leuk is, in plaats van hersenloos nergens heen te rennen op een loopband, er ellendig uit te zien en, doordat je niet moet denken om te rennen, alleen maar kunt denken "God, ik zie er bespottelijk uit in deze slecht passende sportkledij, met mijn rode kop terwijl iedereen rondom me sneller rent dan mij". Als je dan toch be- en veroordeeld moet worden, dan maar bij een activiteit die je zelf leuk vindt, dan bij een activiteit waar je een pesthekel aan hebt.
Die schuldgevoelens waar jij zo gemakkelijk van uitgaat? Tsja, ik zal niet zeggen dat ze niet bestaan, maar de meeste Zumbameisjes worden niet verteerd door de gedachte "ik beweeg te weinig, daar moet ik nu wat aan doen". Psychisch hebben de meesten onder ons daar niet echt last van, dat we te weinig bewegen. Ik heb geen schuldgevoelens van "oh nee, al mijn werk te niet gedaan" als ik na mijn dansles een paar stroopwafels eet, eerder zelfs het gevoel "zo, hier heb ik voor gewerkt, dit verdien ik, dit is het waard".
Dat misprijzen van de sportkaartmeisjes, dat verdient Zumbameisje niet, en ze hoeft geen medelijden, maar bewondering. Omdat ze er toch maar mooi elke week weer staat, ondanks alle keurende blikken, en zich in het zweet werkt, ook al is het voor anderen misschien niet zo zwaar.
Niet iedereen die dik is, is eenzaam en ongelukkig. Sportkaartmeisjes snappen dat vast niet, want zij zouden zich doodschamen als ze er zó uit zouden zien, en doodongelukkig zijn, maar voor Zumbameisje is hoe ze er uit ziet gewoon een realiteit die ze aanvaard heeft. Als Zumbameisjes ongelukkig zijn, komt dat omdat mensen hen verachten en niet geloven dat het Zumbameisje wel zou lukken, moest ze het willen. Het is toch algemeen geweten zeker, dat alle dikke mensen snel opgeven? Probeer maar eens iets te doen als iedereen om je heen bij elke halve actie die je onderneemt, de boodschap "het lukt je toch niet" uitstuurt. Als niemand om je heen denkt dat je iets kan, hoe kan je dan nog in jezelf geloven?
Hou je medelijden, en kijk eens of je ergens nog wat bewondering en bemoediging hebt. Medelijden haalt mensen naar beneden, bemoediging haalt ze omhoog.
Hoi Naan,
Ik merk dat mijn blog nogal wat emotie bij je los maakt en een vorm van herkenning oproept. Als schrijver van de blog zie ik dat alleen maar als een compliment aangezien dat dus betekent dat ik schrijf over iets dat blijkbaar herkent wordt. Het klinkt een beetje alsof je boos bent omdat ik mijn observatie heb opgeschreven. Dat vind ik jammer want ik vind dat iedereen de ruimte moet krijgen (binnen bepaalde grenzen) om observaties op te schrijven, zeker als die medelijden met zich brengen en geen venijn.
Al met al heb ik geen intentie om mijn blog aan te passen of mijn observatie te veranderen. Noch zal ik in de toekomst extra voorzichtig zijn met het schetsen van een beeld, zeker niet als dit in dienst staat van het verhaal.
Deze reactie is verwijderd door de auteur.
Een reactie posten
Aanmelden bij Reacties posten [Atom]
<< Homepage