144 redt ook mijn dier

“Hallo, spreek ik met 144 redt een dier?” 

“Jazeker meneer daar spreekt u mee, met wie heb ik het genoegen?”
“Evert Ingo Antonius van der Vet, ik wilde graag een klacht indienen.”
“Nou officieel zijn we niet echt een klachtenlijn natuurlijk..”
“Maar ik ben een hamster.”
“Oh neem mij niet kwalijk, ik ben een en al oor. Dierenwelzijn staat bij ons ver boven het vaandel, om het zo maar eventjes uit te drukken.”
 “Ja dat zal allemaal wel, zeg ik bel vanwege een grove inbreuk op het recht van mijn baasje.”
“Ach nee wat verschrikkelijk. Kunt u mij vertellen wat uw baasje u aangedaan heeft of is het te pijnlijk om erover te praten?”
“Het is ongelooflijk pijnlijk, maar ik moet het toch aan iemand kwijt en ik wist niet waar ik anders terecht moest dan bij u.”
“Via de reclame zeker?”
“Ja via de reclame, ook al ging die niet echt over zielige hamsters. De Albert Heijn reclame wel, maar toen ik de Albert Heijn belde konden ze me helaas niet helpen dus werd ik doorverwezen naar u.”
“Het is ons niet vreemd dat we verwijzingen krijgen uit vreemde hoeken nee, soms weet je niet waar je moet zoeken.”
“Maar waar ik over belde. Mijn baasje schrijft blogs over haar leven, waar ik uiteraard een groot deel van uit maak, en haalt haar inspiratie voornamelijk uit mijn bestaan.”
“Dat klinkt vooralsnog minder ernstig dan ik had verwacht. En ze slaat u niet? En voert u op gezette tijden?”
“Ze voert me meer dan ik kan bolwerken en godzijdank heeft ze me nog nooit geslagen, dat moest er nog eens bijkomen! Nee, het is erger dan dat. Ze geeft mij geen credits voor mijn werk. Ik leef en leef maar een beetje in mijn kooi, haar inspiratie gevend, en vervolgens gaat zij er vandoor met de eer! De vuile leugenachtige dief.”
“Mijn god, dat is inderdaad erg ernstig. We zullen direct een man of vijf langssturen. Mag ik het adres noteren? Dan komen we u zo snel mogelijk halen. Het dichtstbijzijnde asiel is in Malden dus u hoeft maar eventjes de auto in. Dan volgt het gesprek met slachtofferhulp onder leiding van Martin Gauss en dan kunt u door naar de langdurige groepstherapiefase met andere kleine knaagdieren en pluimvee.”
“Het asiel zei u?”
“Ja het asiel, we kunnen u natuurlijk niet laten zitten in deze penibele situatie.”
“Oh, maar dan gaat mijn baasje wel mee toch?”
“Nee, zeker niet. Die belhamel zetten we vast op kantoor. Er hangt haar geen malse straf boven het hoofd, dat kan ik u wel vertellen. De boel een beetje lopen belazeren. We zullen haar leren!”
“Oh..”
“U klinkt lichtelijk onzeker?”
“Nou ik dacht dat een sessie mediation wellicht ook voldoende was?”
“Mediation? Voor dit soort gedrag hebben ze gevangenissen uitgevonden in Nederland meneer van der Vet!”
“Oh..”
“Dus kan ik uw adres noteren?”
“Misschien is het beter als ik er nog een nachtje over slaap. Ik bedoel, ze geeft me wel eten en ze slaat me niet?”
“Maar uw klacht dan?”
“Ja maar dan kom ik in het asiel, en wie weet wat voor een randmalloot me dan op komt halen. Of nog erger, een verantwoordelijke dierenliefhebber, die me nooit pinda’s voert omdat ik dan te dik word. Nee daar pas ik voor.”
“Het is uw keuze meneer van der Vet. Hier in Nederland staan we dankzij dit kabinet 24 uur per dag klaar voor dierenleed, ook het uwe.”
“Ik denk dat ik er nog maar een nachtje over slaap. Bemiddeling zou ook zomaar de truc kunnen zijn. Of een goed gesprek. In ieder geval bedankt voor de moeite!”
“Geen probleem meneer van der Vet, sterkte ermee.”
“Goedenavond.”