Prachtig, Reve!
“De opdracht van vandaag is wat lastiger dan normaal. Maar dat kunnen we inmiddels wel aan toch?” zegt cursusleidster Els. Iedereen knikt geestdriftig. Wij literaire ridders kunnen alles.
“Ik heb een fragment uit een boek voor jullie afgedrukt. Ik wil graag dat jullie dit fragment lezen en alle stukjes met kale dialoog onderstrepen.” Er wordt alweer driftig met hoofden geschud maar de blik in de ogen van Tineke en Babs is wat glazig.
“Dus alleen de stukjes waarin de personages van het fragmentje iets zeggen” helpt de cursusleidster. Daarop buigt iedereen zich over zijn blaadje.
“Ah, prachtig, Reve!” Zegt Babs luid. Iedereen die naar een schrijverscursus gaat is cultureel verantwoordelijk. Dus iedereen knikt instemmend (er wordt wat afgeknikt op zo’n avond). Wij houden allemaal van Reve. Ik doe alsof ik het niet heb gehoord en lees verder. Na vijf minuten vraagt Els of de pennen neergelegd kunnen worden. Dat doet iedereen, behalve Tineke, die nog druk aan het onderstrepen is. Ik scan snel even mijn fragment maar kan zo snel niet heel veel dialoog ontdekken en vraag me dan ook af wat Tineke nog zo fanatiek aan het onderstrepen is. Els vraagt wie als eerste iets wil zeggen. Babs wil altijd wel iets zeggen.
“Ja, melancholiek hè” zegt ze diepzinnig. Tineke knikt met haar mee. Ik kijk strak vooruit. Tegenover mij zit Thijs, de nieuweling van de groep. Thijs is een vlotte dertiger met nonchalante literaire ambitie. Ik vermoed dat hij stiekem de nieuwe Kluun wil worden. We praten zelden maar werpen elkaar zo af en toe betekenisvolle blikken toe na diepzinnige opmerkingen van Babs. Dat schept een band en inmiddels beschouw ik hem als mijn compagnon. Ook nu laat hij me niet in de steek. Zijn wenkbrauwen gaan omhoog, ik rol mijn ogen. Onze vriendschap is weer bevestigd. Inmiddels heeft Els uitgelegd dat het de bedoeling is dat Babs niet hoeft te vertellen wat ze van het fragment vindt maar dat ze moet vertellen wat de dialoog in het fragment is. Babs verontschuldigd zich en zegt dat ze de opdracht verkeerd begrepen had. Ik krijg een halve wenkbrauw van Thijs, ik geef hem een halve rol terug.
“Maar probeer het anders gewoon even, als je vastloopt neemt iemand anders het gewoon weer over.” Waar Els het geduld vandaan haalt is me een raadsel. Babs heeft ondertussen haar blaadje erbij gepakt. Het is Reve, dus plechtig schraapt ze haar keel.
“Alleen de dialoog hè?” Els knikt. Alleen de dialoog.
“Okee. ‘Godverdomme, schitterend, zei Frits.’ Zo goed?” Thijs lijkt iets te willen gaan zeggen maar bedenkt zich. Els kijkt bemoedigend de tafel rond.
“Bijna Babs, ik zei dat je alleen de dialoog voor hoefde te lezen. Dat is dus alleen wat mensen daadwerkelijk zeggen.”
“Dat deed ik toch?”
“Nou je vertelde ook dat Frits het zei.”
“Ja maar dat deed hij toch ook?”
Thijs en ik kijken elkaar aan. Wenkbrauwen en ogen verroeren zich niet. Het is maar goed dat we geen scherpe voorwerpen binnen handbereik hebben.
“Ik heb een fragment uit een boek voor jullie afgedrukt. Ik wil graag dat jullie dit fragment lezen en alle stukjes met kale dialoog onderstrepen.” Er wordt alweer driftig met hoofden geschud maar de blik in de ogen van Tineke en Babs is wat glazig.
“Dus alleen de stukjes waarin de personages van het fragmentje iets zeggen” helpt de cursusleidster. Daarop buigt iedereen zich over zijn blaadje.
“Ah, prachtig, Reve!” Zegt Babs luid. Iedereen die naar een schrijverscursus gaat is cultureel verantwoordelijk. Dus iedereen knikt instemmend (er wordt wat afgeknikt op zo’n avond). Wij houden allemaal van Reve. Ik doe alsof ik het niet heb gehoord en lees verder. Na vijf minuten vraagt Els of de pennen neergelegd kunnen worden. Dat doet iedereen, behalve Tineke, die nog druk aan het onderstrepen is. Ik scan snel even mijn fragment maar kan zo snel niet heel veel dialoog ontdekken en vraag me dan ook af wat Tineke nog zo fanatiek aan het onderstrepen is. Els vraagt wie als eerste iets wil zeggen. Babs wil altijd wel iets zeggen.
“Ja, melancholiek hè” zegt ze diepzinnig. Tineke knikt met haar mee. Ik kijk strak vooruit. Tegenover mij zit Thijs, de nieuweling van de groep. Thijs is een vlotte dertiger met nonchalante literaire ambitie. Ik vermoed dat hij stiekem de nieuwe Kluun wil worden. We praten zelden maar werpen elkaar zo af en toe betekenisvolle blikken toe na diepzinnige opmerkingen van Babs. Dat schept een band en inmiddels beschouw ik hem als mijn compagnon. Ook nu laat hij me niet in de steek. Zijn wenkbrauwen gaan omhoog, ik rol mijn ogen. Onze vriendschap is weer bevestigd. Inmiddels heeft Els uitgelegd dat het de bedoeling is dat Babs niet hoeft te vertellen wat ze van het fragment vindt maar dat ze moet vertellen wat de dialoog in het fragment is. Babs verontschuldigd zich en zegt dat ze de opdracht verkeerd begrepen had. Ik krijg een halve wenkbrauw van Thijs, ik geef hem een halve rol terug.
“Maar probeer het anders gewoon even, als je vastloopt neemt iemand anders het gewoon weer over.” Waar Els het geduld vandaan haalt is me een raadsel. Babs heeft ondertussen haar blaadje erbij gepakt. Het is Reve, dus plechtig schraapt ze haar keel.
“Alleen de dialoog hè?” Els knikt. Alleen de dialoog.
“Okee. ‘Godverdomme, schitterend, zei Frits.’ Zo goed?” Thijs lijkt iets te willen gaan zeggen maar bedenkt zich. Els kijkt bemoedigend de tafel rond.
“Bijna Babs, ik zei dat je alleen de dialoog voor hoefde te lezen. Dat is dus alleen wat mensen daadwerkelijk zeggen.”
“Dat deed ik toch?”
“Nou je vertelde ook dat Frits het zei.”
“Ja maar dat deed hij toch ook?”
Thijs en ik kijken elkaar aan. Wenkbrauwen en ogen verroeren zich niet. Het is maar goed dat we geen scherpe voorwerpen binnen handbereik hebben.
gepost door Laura @ 14:40
0 reacties
