Teddybeer

Om me heen staan acht lege verhuisdozen. De vloer is niet meer te zien door de enorme hoeveelheid rommel die er ligt. Beddengoed, kleren, kranten, een verdwaald glas, lege dozen waar eerst zaagsel voor Evert in zat en een brief van de SSHN maken mijn kamer vrijwel onbegaanbaar. Te midden van mijn zee met spullen zit ik wanhopig voor me uit te kijken. Ik ben één van die mensen die heel hard roept dat verhuizen echt helemaal niet erg is en dat als je het gestructureerd doet, dat het dan allemaal best meevalt. Dat is een dikke vette leugen en ik snap niet waarom ik er elke keer in trap. Ten eerste omdat ik wellicht de meest ongestructureerde persoon op aarde ben en ten tweede omdat de empirische werkelijkheid zonder uitzondering heeft aangetoond dat het nóóit meevalt. De zakken met kleding die ik al had ingepakt zijn omgevallen, maar om ze weer overeind te zetten moet ik eerst over drie dozen en mijn dekbed heen dus ik laat ze maar liggen en kijk naar het papier voor me. Het lumineuze idee om een lijstje te maken van dingen die ik moet inpakken lijkt minder lumineus dan een kwartier geleden. Want waar begin je in godsnaam? Ondefinieerbare troep waarmee ik eventueel een hobby zou kunnen uitoefenen of product zijn van een hobby (schilderspullen, camera, oude ANS-en), educatieve ondersteuning en literatuur (boeken die niet leuk zijn om te lezen), boeken (boeken die wel leuk zijn om te lezen), dingen die bijdragen aan culinair genot (potten, pannen, bestek, halflege potjes kruiden die je eigenlijk gewoon weg moet gooien maar dat stel je steeds uit omdat het ‘zonde’ is), alles wat je op je lichaam moet smeren en vooral niet in moet slikken (toiletspullen) en alles dat een stopcontact nodig heeft (föhn, computer) leek me een goede verdeling maar vanuit mijn ooghoek kijken twee vazen me beschuldigend aan. Daar begint het gedonder al, want als je een aparte categorie voor de vazen maakt, dan moet je voor alle artikelen die nergens in passen een aparte categorie maken en dan is je systeem waardeloos. Of je maakt de categorie ‘rest’. Maar er zijn weinig dingen zo zinloos als de restcategorie, want alles past in de restcategorie, wat tot gevolg heeft dat je eigenlijk niet weet wat er in die categorie thuishoort. Ik zucht en besluit maar gewoon een begin te maken met mijn lijstje en pak het dichtstbijzijnde. Een teddybeer. Kut.