Wie lust er bitterballen?

Meneer Wilders zit altijd in een kooi die lijkt op het onderkomen van zijn baasje. Slecht onderhouden, met onduidbare vlekken en de muffe geur van te lang niet geluchte studentenkamer. Bij mensen is dat vervelend, maar bij hamsters is dat nog veel vervelender, want die stinken pas echt gruwelijk na een week. Zijn voerbakje is op regelmatige basis leeg, omdat zijn student op regelmatige basis zijn zorgen verdrinkt in de kroeg met zijn jaarclub. Naast zijn zorgen, vergeet hij dan meestal ook de rest van zijn verantwoordelijkheden.
Niet dat hij meneer Wilders onder zijn verantwoordelijkheden schaart. De hamster was een cadeautje van zijn jaarclub. Ze hadden het beest in een kartonnen doosje op tafel gezet en gewacht totdat het zelf zijn weg door het pakje heen had geknaagd. De semi-intellectuele naam maakte de feestvreugde compleet. Daarna volgde joviale schouderkloppen en veel bier.
“Heb je in ieder geval iemand die in deze teringbende wil slapen, homo!”  Riepen ze. Meneer Wilders werd tijdelijk in een oud aquarium geparkeerd. Vorig jaar had hij vissen gekregen, maar die hadden het helaas niet overleefd. De hamster leek dat te voelen, zenuwachtig drentelde hij heen en weer. Maar dat kon ook komen omdat zijn vrienden inmiddels het aquarium weer aan het vullen waren, met bier.
“Eens kijken of hij net zo goed kan zwemmen als je vissen!”  Daar had hij een einde aan gemaakt, hij moest meer voor zichzelf opkomen zei zijn therapeut.
“Nou jongens, niet doen. Laten we naar de stad gaan.”  Dat deden ze, meneer Wilders achterlatend in zijn voetenbad van gerstenat.
Toch had zijn student een kooi voor hem gekocht, op marktplaats, van een echtpaar om dat om de hoek woonde. Hij had zaagsel in de bak gekieperd en meneer Wilders vermaakte zich wel, hij had er maar weinig last van, en het is een goed verhaal om te vertellen tegen meisjes. Hij heeft een hamster, hij is een dierenvriend, en tevens een tietenvriend, maar dat is iets voor later op de avond.  Als hij dan daadwerkelijk iemand mee naar huis heeft weten te krijgen kijken ze vaak meer naar meneer Wilders dan naar hem, maar hij houdt goede hoop dat zijn truc ooit zal werken.
Maar vanavond is het feest. Een huisfeest. Meneer Wilders staat bovenop de kast, zodat niemand meer bier in zijn kooi kan gooien. Die is al ranzig genoeg. Zijn jaarclubgenoten stommelen door het huis en roepen dingen die niemand verstaat. Hij moet lachen en roept ook dingen.
“He homo’s! Wie lust er bitterballen?”  Iedereen lust bitterballen. Terwijl hij de frituurpan op het aanrecht zet komt een van zijn vrienden aan met de kooi. Meneer Wilders kijkt verwilderd om zich heen door alle commotie.
“Kunnen we die rat van jou niet frituren? Dat beest valt toch niet op tussen die bitterballen!”  Iedereen lacht en klapt. De student twijfelt. Meneer Wilders twijfelt niet en rent rondjes in de kooi, die woest heen en weer geschud wordt.
“Jongeh, je bent toch geen homo ofzo.”  Dat is hij niet. Het is ook eigenlijk best grappig. En zo’n beest heeft toch geen emotie. Meneer Wilders trappelt hevig als hij hem uit zijn kooi trekt, hij is er niet aan gewend om vastgehouden te worden. In paniek zet hij zijn tanden in het vlees van de vinger van de student.
“GODVER!”  Met een boogje flikkert hij meneer Wilders in de kokende olie. Zijn haren verschrompelen en in een oogwenk is de hamster onherkenbaar. Een verschrompelde naakte embryo met uitgekookte oogjes die verbaast naar boven kijken. Beneden gaat de deurbel en een van zijn huisgenoten doet open.
“Zo jongens, er is hier een feestje aan de gang zo te horen? De buurt heeft geklaagd. Jullie vinden het vast niet erg als wij even binnen komen kijken”  zegt een agent. De student hoort voeten op de trap en kijkt weer in de frituurpan. Meneer Wilders drijft gezapig in het woelige vet en zijn jaarclub heeft de bitterballen er ook maar in gedaan.
“Dat is toch allemaal hetzelfde, slachtafval”  grappen ze. 

Naar aanleiding van http://www.ans-online.nl/blog/student-gearresteerd-voor-frituren-hamster