Vrouwen

Op de kamer in het backpackershostel in London slapen maar liefst 14 vrouwen. Onze stapelbedden staan dicht op elkaar en we hebben allemaal de vreemde gewoonte om rond dezelfde tijd terug te komen van onze dagelijkse tripjes en tegelijk te gaan slapen. Het is heerlijk om van over de rand van mijn stapelbed de slaaprituelen van mijn Deense, Finse, Duitse, Zweedse, Britse, Canadese en Australische kamergenoten te bestuderen. We kennen elkaar allemaal niet, en ook weer heel erg wel. Sterker nog, ik ken van geen van allen de naam maar wel de kleur van hun BH en of ze hun tanden poetsen voordat ze hun make-up eraf hebben gehaald of niet.
Er is een ding dat opvalt. Van welk continent deze vrouwen ook komen, ze vallen allemaal te plaatsen in een van de stereotypen. De stereotypen van de vrouw zijn bij uitstek te onderscheiden in hun gedrag in (en net na of net voor) relaties. Op de een of andere manier komt dan de 'ware aard' van de vrouw naarboven, alsof ons biologisch geweten stiekem ervoor zorgt dat ons liefdesleven als de spil van ons bestaan zien (en laten we eerlijk wezen, liefde IS de spil van ons bestaan, anders hebben we bar weinig meer over).
Het Britse meisje dat naast mij in het bovenbed slaapt is de oermoeder van het eerste type. Er zal vast een hele vriendelijke term voor zijn maar ik noem haar graag simpelweg De Zeikerd. De Zeikerd is diegene die nooit tevreden is. Toevallig heeft mijn buurvrouw een vriendje ('Clive') die ze elke ochtend en avond, nodig of niet, belt. Vanaf het moment dat Clive opneemt tot het moment dat hij (waarschijnlijk zeer opgelucht) ophangt steekt de Zeikerd een onomstreden klaagzang af. Over alles. Maar dan ook letterlijk alles. En als er dan toch echt niets meer is om over te klagen dan klaagt ze over het feit dat Clive te weinig belt. Als Clive overduidelijk aan de andere kant van de lijn de discussie probeert aan te gaan ("but darling, we call eachother every day! Twice!" - "But you never call me, I always have to call you!" - "That's because you always call first, you never give me the chance to call you instead")  groeit haar ongenoegen, en daarmee gek genoeg weer haar genoegen aangezien ze nu weer lekker over iets kan zeuren. Toegegeven, we vinden het allemaal heerlijk om zo nu en dan even lekker te zeiken, maar de Zeikerd haalt er een ongezonde voldoening uit die vroeg of laat de ondergang zal zijn voor (bijna) elke relatie.
Het tweede type meisje is de Perfect Wife. Dit is het meisje waar elke jongen minstens een keer in zijn leven verliefd op is geworden. Ze kan het buurmeisje zijn, maar ook het mooiste meisje uit de klas. In ieder geval zijn de meeste in deze soort gemiddeld tot zeer aantrekkelijk, maar zich daar op een bijna irritant obvious manier niet van bewust. Dit zijn dan ook de meest onzekere vrouwen, die zich daarmee meteen onlosmakelijk verbinden aan het eventuele oordeel van hun (potentiele, huidige of ex) vriend. Zij weten zichzelf in een relatie altijd op de achtergrond te schuiven en hun eigen behoeftes aan de kant te zetten. Dit opzich is nooit een slechte keuze, maar het moet een bewuste keuze zijn en dat ontbreekt vaak bij de perfect wife. Het schikken naar de wil van haar vriend is vanzelfsprekend. De perfect wife bij mij in de kamer is een verlegen Deens meisje van mijn leeftijd. Ook de telefoongesprekken met haar vriendje mag ik zo nu en dan opvangen maar daar versta ik geen woord van. Gelukkig bespreekt ze deze uitgebreid met de Zeikerd naast mij. De Zeikerd vindt het vriendje van de Deense schone 'een lul'  omdat hij haar niet vaak genoeg belt. Zij vindt het ook jammer maar durft het niet tegen hem te zeggen. Ik vraag me af hoe de arme knul dan moet weten dat zij behoefte heeft aan een dagelijkse telefonische check-up. Vaak loopt het daar ook mis bij de perfect wife. Alle opgekropte frustraties en onvervulde verlangens komen er vroeg of laat uit en vaak is het dan te laat om de gedane schade te herstellen.
Het derde type meisje is de Onafhankelijke Kameraad, ook aanwezig maar dan aan de andere kant van de kamer in de vorm van een Duitse schone met donker haar en een subtiele piercing in haar neus. Dit is het type dat je altijd tussen de mannen ziet zitten en vaak ook net zo hard mee ziet drinken. Ze weten naadloos aan te sluiten in tiet en bier gevulde conversaties en maken daarmee hun vaak (deels) afwezige gevoel voor vrouwelijke gratie goed. Het probleem vormt zich bij deze groep dan vaak ook niet bij het gebrek aan communicatie maar juist in een overvloed daarvan. De onafhankelijke kameraad gunt de man zijn kroegavondjes en zijn zuipvakanties met zijn maten omdat ze weet dat hij daar gelukkig van wordt. Maar door de enorm lange teugel vormt die vrijheid ook een soort muur. Onafhankelijkheid is per defenitie niet te combineren met een relatie omdat dit juist de hele verwoording van afhankelijkheid impliceert.
Het vierde en laatste type meisje is de Thatcher Type. Deze, vaak feministische, oersterke vrouw heeft geen man in haar leven nodig. In tegenstelling tot de Onafhankelijke Kameraad heeft de Thatcher Type geen behoefte aan een gelijke, maar aan een onderdaan. Dit wist mijn Zweedse onderbuurvrouw mij zeer gevoelig te beschrijven met de zin "Man are like pigs, in the end it's all about the meat". Dit type vrouw is dan ook het type dat niet gelooft in het huwelijk en dat soort onzin, vrouwen hebben lang genoeg de sloof gespeelt van de man en nu is het tijd om onze voeten eens uitgebreid te vegen op hun bebaarde oermens gezichten. Vreemd genoeg komen bijna alle Thatcher Types uiteindelijk tot inkeer en trouwen, weliswaar met een zwakkere man dan zij en meestal met de nodige ' open relatie'  constructies. Mijn Zweedse kamergenoot voegde er aan toe dat ze dacht dat als vrouwen de wereld regeerden er geen oorlog meer zou zijn. Ik vroeg me af of ze ooit eens goed in een willekeurige winkel in de uitverkoop op de schoenenafdeling heeft gekeken.
Natuurlijk valt niet elke vrouw precies binnen de lijntjes. Elke Zeikerd heeft een stiekeme Onafhankelijke Kameraad kant in zich en wellicht willen de Thatcher Types niets liever dan de Perfect Wife zijn. Maar in het algemeen kan er natuurlijk geconcludeerd worden dat welk type je ook bent, als vrouw ben je gedoemd te mislukken in een relatie tenzij iedereen zijn imperfecties leert te accepteren en zo nu en dan een uitstapje wil maken naar het type dat het verst van haar eigen bed staat. En dan nog zijn we zo nu en dan gewoon de zak. Mijn Zweedse kamergenote schudde haar hoofd meewarig toen ik haar vertelde wat ik aan het schrijven was; "You're a slave to love woman, you're just as bad as the rest of them". Maar eigenlijk vind ik dat helemaal niet zo erg als zij het doet klinken.