All you need is love

De straat kleurt diep rood door een papieren pap van de omhulsels van rotjes. Het miezert. Ik hoef niet meer naar buiten en zit in bed tv te kijken. Volgens mij heeft heel Nijmegen een kater. Zelfs Evert is van ellende op mijn buik in slaap gevallen, het snoepje dat ik hem heb gegeven ligt vergeten naast hem. Ik doe mijn best niet te bewegen terwijl ik de afstandsbediening tracht te bereiken. Vruchteloos. Dus ik zit voorlopig vast aan een waardeloos programma van de nieuwe hippe zender TLC. Een station voor typische vrouwen. Er zijn dan ook alleen maar inhoudsloze series op. Ik kijk naar het leven van Sharon. Ze is ongelukkig en wordt daarom geholpen door een tv guru. Met hoeveel mannen ze het bed ook deelt, het is nooit de juiste, vertelt ze snikkend. En haar bed wordt gedeeld met nogal wat kerels. In de afgelopen maand alleen al tien stuks. De enige man die de afgelopen maanden mijn bed warm gehouden heeft is Evert. Ik vraag me dan ook af of het begin van 2012 deprimerender is voor Sharon of voor mij. Lachend vertelt ze de camera dat ze liever elke man in Texas probeert dan dat ze gaat zitten wachten op de ware, dat is zo kansloos. Tegenwoordig is het niet meer acceptabel dat vrouwen zomaar een beetje gaan zitten wachten op de ware. Er komt echt geen Don Juan voorbij die je in mammoetvel naar zijn grot sleept. Neehee, we zijn geëmancipeerd en dus ook het neerknuppelen en slepen is een taak geworden voor de vrouw. Dat krijg je ervan als je spijkerbroeken wil dragen en voorbehoedsmiddelen wil gebruiken. Lekker puh. Deze mening werd dan ook luid verkondigd op het oudjaar feest waar ik de avond daarvoor was. Als enige vrijgezel in een groep vol stelletjes vroegen alle dames zich hoofdschuddend af waarom ik nog geen actie had ondernomen. Ik kon toch best een kerel het hof maken? De prins op het witte paard is niet meer van deze tijd en er werd meewarig geknikt toen ik verkondigde te wachten tot er iets op mijn pad kwam.
“Meid, kerels staan niet zomaar op je pad, daar moet je naar op zoek.”
Met Sharon op mijn beeldscherm en de desperate housewives crew van oudjaar nog vers op mijn net- en trommelvlies vraag ik me af wat er mis is met een beetje ouderwetse spanning, en dan uiteindelijk een daadkrachtige vent die de onzekerheid verbreekt. Leest er dan niemand meer Jane Austen? Moeten wij dan maar settelen voor minder romantiek en meer emancipatie? Ik hoop van niet want dan blijf ik de rest van mijn leven in bed liggen met Evert op mijn buik, afkeurend kijkend naar de Sharons van deze wereld die het wel voor elkaar krijgen.
Evert gaapt en besluit dat het tijd wordt voor wat actie. Gelukkig. Snel zap ik door en kom terecht op rtl 4. Robert ten Brink straalt van het beeldscherm af, all you need is love. Zuchtend zet ik de tv uit en besluit te gaan slapen.