Literair bloot

“Vakantieliefde slaat dus op mijn liefde voor vakantie en niet op een echte liefde die ik op vakantie heb gevonden” legt Tineke aan ons uit, daarmee de volledige clue van haar 1 a4tje durende marteling weggevend. Ze lacht trots, kijkt nog even over haar spannend groen gekleurde leesbrilletje en begint. Tineke neemt ons mee naar het Scheveningse strand en al snel raak ik de draad kwijt. Haar kinderen komen voorbij en opeens is daar een betekenisvolle pauze. Mijn medecursisten kijken razend fanatiek, zou in die zin de diepere essentie van het verhaal zitten? Babs zit naast mij en krabbelt geestdriftig wat op haar blocnote (“wellicht een scheiding?” dik onderstreept). Alsof ik in een aflevering van Wie is de Mol verzeild ben geraakt.
Ik probeer me te herpakken maar Tineke trekt inmiddels haar literaire badpak uit en omschrijft in geuren en kleuren de vrijheid die ze ervaart om met haar blote billen in de zee te staan. Het enige beeld dat zich hardnekkig op mijn netvlies bijtelt zijn haar enorme borsten die deinen in de golven. Deze verontrustende scène laat me niet los en terwijl iedereen luid het verhaal de hemel in prijst (“Goed dat je dat durft hoor, je moet je niet laten belemmeren als schrijver”) begin ik een voorzichtige voorstander van censuur te worden.
“En Laura, wat heb jij voor een beeldspraak voor ons bedacht?” Zegt de cursusleidster vriendelijk. Het is een lief mens, geen kapsones en in de stukken die ze tot nog toe heeft voorgelezen was ze altijd gekleed. In mijn hoofd grabbel ik in mijn bak met clichés en andere rommel.
“Wanneer hij schilderde leek het alsof hij zijn grijze leven opnieuw wilde inkleuren” zei ik, met een betekenisvolle pauze. De betekenisvolle pauze is belangrijk voor mijn medecursisten, anders is het niet literair. Ze knikken allemaal geboeid.
“Wat een melancholie, ik word er een beetje treurig van” zegt Tineke. Babs is het met haar eens. Ik word treurig van Tineke zonder badpak, maar dat besluit ik voor me te houden.