Roos heeft zoveel dingen aan haar hoofd

De stationshal van Nijmegen is praktisch leeg. Het is half 10 en ik ben veel te vroeg dus ik heb geen haast en pin rustig mijn kaartje. Schuin achter me staat een jongen met een roos. Hij was me al opgevallen toen ik binnen liep. Ik was niet de enige, een wat oudere vrouw die overduidelijk ook geen haast had (zoals bijna alle oudere vrouwen) en verlegen zat om een praatje (zoals bijna alle oudere vrouwen) ging naast de jongen staan en vroeg voor wie de roos was.
"Voor mijn vriendin" antwoordde de jongen.
"We hebben vandaag een half jaar." Hij werd een beetje rood en de vrouw lachte hem vriendelijk toe.
"Oh wat leuk jongeman, hebben jullie dan nog plannen voor vanavond?" Daarop schudde hij gelaten zijn hoofd.
"Nee, nee helaas niet. Ze is boos op me ziet u. Ze wilde vandaag haar telefoon zelfs niet opnemen toen ik belde."
"Maar waarom sta je haar dan op te wachten op het station met een roos?" Vroeg de oude vrouw. En daar was ik heel blij mee want ondanks het feit dat het natuurlijk absoluut niet mijn zaak was, was ik inmiddels ook nieuwsgierig gevonden.
"Ik weet dat Roos elke dag dezelfde trein neemt uit Arnhem, dus ik wacht haar op als verrassing. Ziet u, soms wordt ze heel erg boos op me om dingen waarvan ik later pas snap dat ik ze verkeerd heb gedaan. Ze had een paar tentamens niet gehaald en toen zei ik dat alles wel goed zou komen en dat ze het gewoon nog eens moest proberen bij de herexamens. En toen werd ze ineens heel driftig. Later pas besefte ik me dat ze natuurlijk nog helemaal niets wilde horen over die herexamens maar gewoon even een zielig gevonden wilde worden omdat ze zich rot voelde. Dan wil je even niet horen dat het goed komt." De oude vrouw gaf hem een vriendelijke klop op zijn schouder en zei dat hij een flinke knul was. Toen draaide ze zich om naar de kaartjesautomaat naast me.
Ik vroeg me af of Roos van de roos enig idee had wat voor een lief vriendje ze had. Waarschijnlijk niet. Want de meeste Rozen die rozen krijgen van hun vriendjes waren na hun driftbui naar hun vriendinnen gerend om te klagen hoe ongevoelig hun stomme vriendjes wel niet waren, hoe weinig er eigenlijk naar hun geluisterd werd en dat ze zoveel andere dingen aan hun hoofd hadden. En als ze dan eindelijk hun stomme ongevoelige vriendjes lang genoeg hebben genegeerd, voor straf, dan nemen ze de roos veel te vaak op de koop toe. Alsof ze die roos verdienen. Terwijl alle wachtende vriendjes met rozen eigenlijk een roos van hun vriendinnetjes hadden moeten krijgen. Want de vriendinnetjes hadden natuurlijk ook gewoon drie keer adem kunnen halen voor hun driftbui en uit kunnen leggen waarom de reactie van hun vriendje ze zo frustreerde. Of op zijn minst de telefoon op kunnen nemen om het uit te leggen. Dat hebben al die stomme ongevoelige vriendjes na al die rozen wel verdiend.
"Jij denkt zeker dat ik gek ben hè?" Vroeg de jongen aan mij. Ik voelde me betrapt. Maar aan de andere kant was ik de enige naast hem en de oude vrouw in de stationshal dus had ik echt heel erg mijn best moeten doen om de conversatie niet te volgen.
Eigenlijk wilde ik ja tegen hem zeggen. Ja je bent gek jongen met de roos, ga een meisje zoeken dat die roos verdient omdat ze lief is, niet omdat ze driftig is geworden. Eis wat meer waardering voor jezelf, jij wilde alleen maar helpen. Maar toen besefte ik me dat ik stiekem ook vaak het meisje met de roos ben geweest. Eigenlijk zijn we allemaal wel eens dat meisje. En de kracht van je relatie kun je eigenlijk ook alleen goed meten aan de roosmomenten, de ruzies om niks die toch moeten worden goed gemaakt, de futielste zaken waar je toch energie in wilt stoppen omdat ze belangrijk zijn voor de ander. Dat is nou ware liefde. Je boze vriendinnetje opwachten op het station met een roos omdat je niets hebt fout gedaan maar het toch wil goedmaken.
"Nee hoor" zei ik tegen hem.
"Ik hoop dat ze zo meteen beseft dat ze één van de gelukkigste vriendinnetjes op aarde moet zijn." Hij lachte naar me.
"Dankjewel, als ik nog een roos had gehad dan had ik hem aan jou gegeven."