Cursusdag 1

“Jij lijkt mijn echt zo’n type dat al samenwoond” zegt een vrouw van om en nabij de 40. Ze heeft kittig kort haar met een pittige kleur die vast heel hip is in haar segment vriendinnen en op haar bordje staat Sandra. We hebben allemaal zo’n bordje. Dat is handig voor de cursusleider.
“Ja absoluut samenwonend, en ze is heel slim volgens mij dus ze zal wel een HBO met iets commercieel doen” voegt Manon toe. Soms vraag je jezelf af hoe je in bepaalde situaties terecht komt. Het is een zaterdagmiddag, ik ben al op sinds 6 uur ’s ochtends en ik sta in een net niet chique zaal van zo’n typische hotelketen in Arnhem. Een beamer projecteert nog altijd een zeer flitsende powerpoint sheet die onze opdracht moet uitleggen. De cursusleider heeft een ‘leuke maar laagdrempelige manier om kennis te maken’ bedacht. We moeten één voor één voor de groep gaan staan en dan mag iedereen roepen wat ze denken dat bij jou hoort. Dit varieërt van het standaard huisje – boompje – beestje verhaal tot hobbies en vage karaktereigenschappen. Een vooroordelenspel. Enig. Ik snap niet wat dit bijdraagt aan het ontwikkelen van mijn kwaliteiten als teamleider.
“Oh en je ziet zo dat ze sportief is, wel een kaksport, hockey ofzo” zegt Melissa. Ik vraag me af waar ik die opmerking aan verdiend heb.
“Nou dames dat lijkt me voldoende, Laura, laat ons niet langer in spanning!” zegt de iets te hippe thirty-something cursusleider zonder das maar met roze overhemd. Op het bord heb ik mee moeten schrijven met wat de groep over mij dacht:

-          Samenwonend
-          Tussen de 19 en 21 jaar
-          Vrolijk
-          Spontaan
-          Slim à HBO commercieel
-          Feestbeest
-          Lowlands
-          Houdt mensen bij elkaar/is een stabiele factor
-          Eigenwijs
-          Hockey*

Paniek grijpt mij bij de keel. Ik heb zelden zoveel verkeerde inschattingen in één rij gezien en nu moet ik aan de vriendelijk lachende groep gaan vertellen dat ik absoluut niet vrolijk en spontaan ben, laat staan een feestbeest.
“Nou ik ben dus Laura, 20 jaar dus het klopte heel aardig” probeer ik vriendelijk. Melissa stoot degene naast haar aan en gebaart dat zij dat had geraden.
“Als jullie mij vrolijk en spontaan vinden, dan zal dat wel zo zijn denk ik” lach ik ongemakkelijk, maar iedereen vat het op als verlegenheid en knikt me geruststellend toe. Ik voel me niet gerustgesteld. Ik ben de laatste van de tien cursisten en ik weet dat ik de enige ben die op dit moment bezig is met een universitaire opleiding. Ik schaam me haast dat iedereen me slim vindt en daar meteen een HBO aan koppelt, ik schaam me diep dat ik het tot nu toe heel normaal heb gevonden dat slimme mensen uitsluitend toegepaste natuurkunde studeren aan de TU in Delft.
“Ik doe rechten in Nijmegen” maak ik er heel neutraal van en iedereen zucht van bewondering.
“Ja dat zie je zo hè, dat zie je gewoon aan de ogen, een pientere meid” zegt Manon. Die horde is ook genomen, ik neem me voor om de rest van de cursus het onderwerp ‘opleiding’ te vermijden.
“Ik ga niet elke avond fanatiek uit ofzo maar als er een leuk feestje is ben ik daar best voor te porren” probeer ik joviaal te zeggen, maar ik durf te wedden dat niemand me gelooft.
“Lowlands ben ik nog nooit geweest, en als ik er naartoe zou gaan dan zou ik niet zoveel zien ben ik bang” mijn medecursisten lachen, zelfspot wordt gewaardeerd. Een goede kwaliteit van mijn groep, dat valt me mee.
“En om het kort te houden, ik heb een hekel aan sport, heb ik helemaal niks mee. Naja, fietsen vind ik heerlijk maar voor de rest, nee.” Dat valt weer een beetje tegen. De rest houdt overduidelijk wel van sport. Ik besluit verder mijn mond te houden en te gaan zitten. Sandra zit naast me en slaat moederlijk een arm om mij heen.
“Je hoeft echt niet verlegen te zij bij ons hoor meid, we moeten nog een jaar met elkaar door” ze denkt dat ik verlegen ben. Ik denk niet dat de meeste mensen die mij kennen mij als verlegen beschouwen. En ik moet nog een jaar, een jaar van dit soort geneuzel en verantwoorde managing. Dat wordt een ‘uitdaging’, zoals ze hier elke tegenslag noemen. Enig, van die verantwoorde cursussen van je werk, je komt dingen over jezelf te weten die je nooit achter jezelf had gezocht.