Een dieper bewustzijn

"Ik heb gewoon heel veel ideeën en daar wil ik een boek van maken. Zodat mensen er ook nog iets aan hebben" zegt Babs. Dat geeft me een angstig voorgevoel. Thijs zit vandaag naast me in plaats van tegenover me dus ik krijg geen opgetrokken wenkbrauwen. Tineke lijkt heftig onder de indruk van de ideeën van Babs.
"Wat voor een ideeën dan?" Vraagt ze terloops. Naast mij hoor ik Thijs zuchten. Gelukkig, ik ben niet alleen.
"Ja, over hoe mensen gelukkiger kunnen worden. Een soort van spiegel alleen dan meer dan alleen een reflectie. Een dieper bewustzijn." Haar blik dwaalde af naar een onbestemd punt op de muur om haar enorm sterke statement nog meer kracht bij te zetten. Wij simpele stervelingen zullen dit nooit begrijpen.
"En wat wil je dan uit een cursus korte verhalen schrijven halen?" Vraagt Thijs. Ik vraag me af waarom Thijs dat wil weten. Niemand aan tafel behalve Tineke wil het weten.
"Nou kijk, wat ik dus zo interessant vind is hoe zo'n verhaal nou opgebouwd is. Wat kan ik toepassen zodat het een stuk wordt dat mensen willen lezen. Welke woorden en zinsconstructies moet ik gebruiken om dat te triggeren?" Tineke is heftig aantekeningen aan het maken maar niemand begrijpt waarom.
"Maar je snapt toch dat er meer voor nodig is om een goed verhaal te schrijven dan alleen bepaalde woorden hè?" Probeert Thijs voorzichtig.Hij ziet net te laat dat cursusleidster Els uit alle macht aan het gebaren is de conversatie hier te beëindigen.
"Heerlijk Thijs, hoe jij en Laura al die culturele huisjes affakkelen. Zo verfrissend jong." Ik snap niet waarom ik hier met geweld de conversatie in geduwd word. Alsof ik elke zondagmorgen mijn bemodderde lieslaarzen op boeken van Harry Mulisch afveeg en W.F. Hermans gebruik om de open haard aan te houden. Ongewild worden Thijs en ik aan één kant van de lijn gegooid en staat de rest aan de andere kant geboeid toe te kijken hoe we ons hier uit gaan redden. Wij die pissen op de literatuur, schijnbaar.
"Er bestaat geen standaard vocabulaire die een goed boek garandeert, het is gewoon een bepaald instinct. Natuurlijk kan je daar hulpmiddelen bij gebruiken zoals een aantal stijlconstructies maar dat is maar marginaal." Ik probeer heldhaftig weer terug te gaan naar het oude onderwerp. Babs lacht en maakt een aantekening in haar schrift, alsof ik zojuist iets onwijs bijzonders gezegd heb.
"Ja, grappig eigenlijk, dat je nu je onzekerheid over je schrijven op mij projecteert. Meisje je bent nog zo jong! Durf eens gelukkig te zijn." Ze krijgt een knik ovatie van Tineke.
"Je beperkt jezelf zo" voegt ze toe. Ik vraag me af hoe de conversatie tot dit punt heeft kunnen komen en kijk hulpeloos naar cursusleidster Els. Die doet alsof ze me niet ziet. Naast mij hoor ik Thijs zachtjes lachen, de vuile deserteur.
"Maar ik laat mezelf dan toch juist niet beperken? Jij legt allerlei regeltjes op waar een goed boek aan moet voldoen?" Dit schijnt een taal te zijn die Babs ook spreekt. Ze begint heftig te noteren.
"Wat een prachtige spiegelaar ben jij zeg, je legt de bal gewoon weer bij mij neer." Nergens die avond heb ik gevraagd om een (zeer slechte) persoonlijke analyse van mijn schrijven. Thijs houdt het bijna niet meer.
"Een typische man hè, als het serieus wordt schieten ze meteen in de verdediging. In zijn geval door maar te gaan lachen, dan is het allemaal niet zo ernstig meer." Thijs stopt met lachen en kijkt strak naar zijn papier.
"Ach, maar dat is allemaal onzekerheid, hè Thijs?" Iedereen knikt met me mee en Babs knikt goedkeurend. Ik heb het begrepen. Ik werp een vuile grijns opzij. Er wordt hier niet gedeserteerd.